WAAR STAAT KERK EN VREDE VOOR?

Kerk en Vrede is een vereniging van mensen die zich inzetten voor ontwapening en geweldloosheid. Zij gelooft dat het onterecht en onverantwoord is om te vertrouwen op geweld. Zij gelooft dat we ons kunnen en moeten wagen op de weg van de actieve geweldloosheid in dienst van de gerechtigheid. Analyse van conflicten en oorzaken vormt de basis voor projecten, campagnes en publicaties.

Kerk en Vrede verhuist per 7 april 2015! Ons nieuwe adres wordt Joseph Haydnlaan 2a, 3533 AE Utrecht (Dienstencentrum PKN).

 

 

 


Agenda

Zuid-Sudanees Bezoek

Overgenomen van website Raad van Kerken Nederland: 

Ds. Jannie Nijwening, lid van de Raad van Kerken vanuit de doopsgezinden, zal zondag 17 mei de Vredesduif van Pax overhandigen aan father John Opi Severino uit Zuid-Sudan. De vredesduif is een bemoediging voor het werk van de kerken in Zuid-Sudan. De plechtigheid zal plaatsvinden vanaf 12.30 uur in de Augustinuskerk aan de Oude Gracht 69 in Utrecht.

Pastor Kuipers verzorgt de viering en Father Opi verzorgt de homilie. Het is een Engelstalige mis. Father Opi komt voor enkele dagen naar Nederland om de situatie in Zuid-Sudan onder de aandacht te brengen. Hij is in zijn land onder meer actief als coördinator van gerechtigheid en vrede binnen het rooms-katholiek diocees van Torit. Hij houdt zich daar onder meer bezig met vredesdialogen, verzoening en genezing.

Sinds december 2013 heeft Zuid-Sudan met een verschrikkelijke burgeroorlog te maken. De vredesbesprekingen zijn tot nu toe weinig succesvol.

Geen nummers maar Namen

70 jaar na de bevrijding van concentratiekamp Dachau is er in Verzetsmuseum Amsterdam de tentoonstelling 

Geen nummers maar Namen
Nederlandse politieke gevangenen in concentratiekamp Dachau 

V
an 23 april tot en met 25 oktober 2015 staan in Verzetsmuseum Amsterdam de personen achter de nummers centraal in de tentoonstelling Geen nummers maar Namen. Nederlandse politieke gevangenen in concentratiekamp Dachau. In samenwerking met Amnesty International wordt ook het lot van hedendaagse politieke gevangenen belicht. Door jongeren geschreven biografieën vormen het uitgangspunt van de tentoonstelling.

Ontmoeting tussen generaties
Verhalen van oud-Dachau-gevangenen zijn de afgelopen jaren opgetekend door Nederlandse jongeren tussen de 16 en 19 jaar. Zij deden onderzoek in archieven, interviewden oud-kampgevangenen of hun nabestaanden en bezochten de plekken waar zij gevangen zaten. In korte filmpjes vertellen jongeren in de tentoonstelling hoe de verhalen ze hebben geraakt. ‘We hebben er dankzij dit project een vriendin bij! … Zij zet ons aan het denken waar het in het leven echt om gaat’, aldus Jop Bruin over oud-gevangene Willemijn van Gurp.

Actueel onrecht
Vandaag, 70 jaar na de Tweede Wereldoorlog, worden nog steeds mensen gevangen gezet vanwege hun mening of verzet tegen machthebbers. In samenwerking met Amnesty International is er in de tentoonstelling aandacht voor drie hedendaagse gevangenen: Raif Badawi (blogger uit Saudi-Arabië, veroordeeld tot onder meer duizend stokslagen), Aster Fissehatsion (politica uit Eritrea, gevangen zonder tenlastelegging of proces) en Liu Xia (dichter en kunstenares uit China, voor onbepaalde termijn gevangengehouden in haar huis).

Publicatie en andere activiteiten
Bij Geen Nummers maar Namen verschijnt een publicatie met alle door jongeren geschreven biografieën van oud-Dachau-gevangenen met inleiding door Jos Sinnema, initiatiefnemer van het project. Daarnaast worden in het kader van Geen nummers maar Namen veel activiteiten georganiseerd: een podiumpresentatie op 4 mei in Theater Bellevue, presentaties van biografieën door jongeren en kleine tentoonstellingen op diverse locaties in Nederland, waaronder in Nationaal Monument Kamp Amersfoort. Het Nederlands Dachau Comité organiseert een Dachau-lezing op 24 april 2015 in de Rode Hoed te Amsterdam.

Zie www.verzetsmuseum.org voor meer informatie.
 

Nieuws

Vervolg Post Zuid-Amerika

Yosè Höhne Sparborth was bij de Zaligverklaring van Aartsbisschop Romero.
Hier een (ingekorte) overdenking van daags erna, over het land El Salvador, zijn volk, zijn leiders.

Romero, een dag later

De predikant bij de zalig verklaring van Romero komt uit Rome. Hij weet dat  Paus Franciscus de stap zette om Romero zalig te verklaren,- waarom dan die vlakke en inhoudloze, oninteressante preek bij een zo interessante nieuwe martelaar?

Paus Franciscus weet hoe verdeeld het land is: politiek én kerkelijk. Politiek bleef de preek op de vlakte, omdat de twee grote actuele partijen de conflictpartijen uit de oorlog zijn. De ARENA, de christendemocratische partij, is de partij die de moordenaar (opdrachtgever) onder haar leden telt. Het FMLN, de guerrilla van indertijd, moet niet te veel bediend worden. Beide partijen moet zelfs niet de kans gegeven worden met zinnen uit de preek aan de haal te gaan. Dan krijg je iets vlaks.

En ook: kerkelijk kan de paus de heersende hiërarchen niet te veel voor het hoofd stoten of voor de voeten lopen, en toch is met Romero de keuze gemaakt om in deze de optie voor de armen ruimte te geven en te bevestigen. Wetend nu dat de predikant een Romeins curiekardinaal was, moet ik concluderen dat er geschipperd is met de zeer kleine speelruimte die gegeven is gezien de verhoudingen in dit land. Een elite die de zaligverklaring bovendien wilde politiseren. Daaraan is in de preek weinig ruimte gegeven. En wat wel is vastgesteld: Romero geldt in de rij der heiligen als martelaar en profeet. Dat is niet terug te halen.

De liturgische muziek was saai.Wie daarvoor verantwoordelijk is, zal nog wel helder worden. Het was voor ons niet helder, en het bevreemdde de mensen. Een zaligverklaring die internationaal tot sensatie leidde, werd in een uiterst brave en oninteressante liturgie gevat.

Wat onder het volk zichtbaar werd, is daarmee nog spannender dan ik dacht. Het volk ging onverstoorbaar door met zijn feest, en klapte enthousiast daar waar in weinig woorden dan toch werd bevestigd dat Romero op hoogste kerkelijke niveau is erkend in wat hij betekende voor het volk. En dat werd begrepen. Zoals mijn informanten lak hadden aan wat nou de juiste namen waren van de zetelende bisschop en van de predikant, zo had het vierende volk lak aan de subtiele en minder subtiele wijzen waarop het machtsspel achter deze zaligverklaring werd gespeeld.

De indrukwekkende circulaire arco-iris wordt er des te interessanter van. Het volk voelt zich bevestigd, want God zelf maakte de zaligverklaring tot iets spectaculairs. Wat wij op het grote scherm niet konden zien, maar wel de mensen die dichterbij stonden: De circulaire arco-iris begon met een straal van de zon die recht in de schrijn viel, waarin het hemd van Romero met het bloed, op het moment dat die schijn werd rondgedragen om hem uiteindelijk naast het altaar neer te zetten. Je zou er bijna bijgelovig van worden, zeg ik als Nederlandse katholiek. Veel volk heeft de Hand van God gezien toen die circulaire arco-iris zich ontwikkelde.

We zijn alweer in Arcatao, morgen gaat het werk met de meiden voort. Ik vroeg de chauffeur hoe zijn dag met Romero was geweest. Hij had de hele dag rondgereden, moest werken. Maar met stralende ogen vertelt hij dat het prachtig was! Hij had de radio aanstaan en heeft alle commentaren gevolgd.

We rijden in het donker, op die slechte en zeer bergachtige weg die naar Arcatao voert. Te laat vertrokken uit El Salvador. We hebben vanmorgen een opgraving bezocht, de enige opgraving tot nu toe uit de tijd van de Mayacultuur, die niet verwijst naar koningen. Rond 1970 werd per ongeluk ontdekt, dat er onder 14 lagen lava een dorp verscholen lag. Een soort Pompei, maar dan van gewoon arm volk. Overigens waren de bewoners wel op tijd gevlucht. Een eend die naast een keuken was vastgebonden aan een paal heeft niet weten te ontsnappen. En een rat is teruggevonden, in een hoge pot met mais. Een opgraving die vertelt over het gewone leven van Maya-indianen rond 600 na Christus. Een geweldige uitbraak van een vulkaan heeft de Mayacultuur in een groot gebied in één maand van de kaart geveegd. Een maand lang, veertien lagen lava over de cultuur uitgestort. Een bezoek aan dit eenvoudige Indianendorp leek ons een waardige afsluiting van een weekend Romero.

Maar we rijden dus in donker op die bergweg. Ik merk op, dat er geen verkeer meer is. „De mensen hier zijn angsthazen. Ze durven niet.”, zegt de chauffeur „Vanwege de arbeid langs de weg, of iets anders?” „Iets anders. Het is gevaarlijk.” „Vanwege de mara’s?” vraag ik. „Ja, vanwege de mara’s.”

Later vertelt de zuster me, dat de mensen het woord mara (straatbende) zelfs niet hardop durven uitspreken.

De chauffeur is dapper. Hij rijdt weer terug naar San Salvador, 3 uur rijden. Nee, hij blijft niet overnachten, hij wil naar huis.

Als de huidige aartsbisschop van San Salvador niet hardop vertelt wat er in zijn land gaande is, zal de wereld het niet weten. Maar hij heeft in ieder geval zijn vrienden op het pluche niet voor het hoofd gestoten. Ook wat waard.

Operatie tegen IS in Irak verlengen?

Jan Anne Bos leverde een bijdrage aan de discussie die nu op gang moet komen over het verlengen van de missie tegen IS in Irak.

Hij grijpt daarin terug op het manifest dat Kerk en Vrede vorig jaar uitbracht. Met IS voor de deur